De Wereld van de Fantasie

Ik

2011-03-26T23:01:00.011+01:00

Er was eens een IK... en... een.... JIJ

De IK vroeg zich af: "ben ik nog een ik, als ik geen armen had?"

Jij zei daarop: "toch wel, want zolang er een jij rondloopt, dus ik, dan weet je dat je een ik bent."

De IK twijfelt: "hoe ben ik nog ik mocht ik geen hoofd hebben?"

Jij: "dit is wel heel extreem, maar ik geloof dat je nog altijd een ik hebt, maar niet meer bent,.. één zonder hoofd."

IK: "dus, ik ben maar ik als je mij kan zien, horen, voelen, ruiken, proeven. Maar zonder mijn hoofd kan dat toch niet?"

Jij: "doe toch niet zo vervelend. Je bent je eigen ik. Met of zonder hoofd, met of zonder armen, en al de rest dat men al of niet ziet."

IK: "toch klopt het niet. Als ik ben, leef ik. Hoe zou ik zonder hoofd, zonder hersenen leven?"

Jij: "waar maak jij je zorgen over?"

't zit in haar hoofd!

2009-08-21T21:03:00.010+02:00

Een doodnormaal babymeisje werd geboren. Er was op zich aanvankelijk niks aan de hand. Het meisje groeide op. Maar er mankeerde wel degelijk iets aan het jonge meisje. Ze was volgens psychologen emotieloos. Men vermoedde een aandoening meegeleverd in de genen. Een defecte gen die men probeerde te traceren.

Maar goed geen probleem. Het meisje snapte er niks van. De omgeving vond het allemaal wel vreemd. Ze zeiden allemaal: 't zit in haar hoofd!' Ze werkte wel mee, omdat ze graag zou willen lachen en plezier beleven. Iedereen kon het, behalve zij. De operatietafel werd klaargemaakt. De chirurgen vonden het zogezegde defecte gen en herstelden het. Bij het ontwaken was er geen verandering merkbaar. Er zat niks op dan verder te zoeken. Haar ogen: want tranen had ze niet. Haar oren: overdovend lawaai kon ze verdragen. Haar huid: een pijnprikkel voelde ze niet.

Tot men uiteindelijk bij de oplossing was. Alle belangrijke zenuwen en organen werden onderzocht, behalve haar hart. Ze had een hart en die klopte normaal. Maar... haar hart was van steen. Niemand kon dit geloven. Daarom was ze zo. Iedereen: 'ze had een hart van steen!' Bij de laatste en adembenemende operatie was het geen chirurg, maar een steenkapper aanwezig. Die kapte met fijne precisie het harde gesteente weg. Eindelijk kon men nu een mooi rood hart zien, en het klopte nu geweldig van enthousiasme. Het tienermeisje was blij, lachte en huilde.

Ze zei: 't zat toch werkelijk allemaal in jullie hoofd, hé!'

Tuur & Kul

2009-08-20T14:30:00.012+02:00

Een interessant gesprek tussen twee mannen.

Kul is een Europeaan, Tuur een Afrikaan.

De discussie is op z'n zachtst gezegd heel bizar. Het leidt soms tot verwarring voor wie het niet begrijpt.

Kul: "Maar tuurlijk, ik geloof dat niet."

Tuur: "Dit is echt flauw Kul. Je weet dat het hier beter is."

Kul: "Wat zeg je tegen me, flauwe Kul?!! Je beledigt mij ook nog!"

Tuur: "Euh, wat?! En jij zegt dat ik een lijk ben!! Is dit hier nu een cultsoap?"

Kul: "Hoezo, lijk? Maar jij begint terug. Ik ben geen zeep!! Jij lijkt wel Turelurezot."

Tuur: "Wat, ik, Tuur, lurezot?! Mijn naam is Tuur!!!"

Kul: "En ik ben Kul!!!"

Stop, stop!! Dit is echt tuurlijk flauwe kul. Wat is dit nu verdorie? Noemen jullie dit kultuur?!

Schone slaper

2009-04-14T09:36:00.004+02:00

Witte vacht, schitterend zacht

asociaal zoals hij is, spinnen kent hij niet

krabben met vernietigende kracht

Volledig behaard, vernietigende staart

empathie is hem onbekend, liefde zijn manier

andere “vrienden” brengt hij van de kaart

snorharen trillen, poezen villen

agressief is zijn karakter, vals om de hoek

een ander zoals hem zouden we niet willen

Kasteel Ridderhof 1

2009-04-08T08:32:00.013+02:00

Er was eens een ridder zonder zwaard. Zijn naam was Conrad. Hij wilde nooit vechten. Hij zei altijd: "vechten is voor slechte mensen!" Maar in de tijd van ridders en koningen werd soms wel gevochten. Elk jaar was er wel eens een gevecht. Maar zonder het te beseffen was kasteelheer Baldewin, baas van kasteel Ridderhof, een beetje koning van een heel groot land.

Hij wilde dat iedereen van zijn ridders een zwaard droegen, want zonder zwaard konden zij zich niet verdedigen. Ridder Conrad wilde dit niet. Hij droeg stenen bij zich. Langs zijn middel, aan zijn benen, op zijn rug en aan zijn buik. Kleine en grote stenen. Ze hingen allemaal aan touwen vast of zaten in buidelzakken. Alle andere ridders deden hetzelfde. De kasteelheer was eigenlijk niet zo tevreden met dat idee. De kasteelheer vroeg: "maar hoe kunnen wij winnen van de slechterikken?" Ridder Conrad zei: "Wij gooien de stenen en hierdoor maken wij een grote muur en kunnen de slechterikken ons kasteel niet meer aanvallen." Kasteelheer Baldewin geloofde het niet.

Op een dag, vroeg in de morgen, stonden wel duizenden slechterikken op het grote veld voor het kasteel Ridderhof. "Doe de poort open, wij willen naar binnen!", zeiden ze. "Jullie kasteel is nu van ons." Beneden stonden ze allemaal klaar met pijl en boog, en met zwaarden in hun hand. De ridders van het kasteel zaten allemaal samen aan een grote ronde tafel. "Wat gaan we nu doen?", vroeg kasteelheer Baldewin. De ridders gingen voor de eerste keer zich verdedigen met stenen. Een luide trompet weerklonk in het kasteel en over de velden. Vanuit het kasteel gooiden ze allemaal stenen naar beneden. Het regende letterlijk stenen uit de lucht. De slechterikken gingen achteruit en waren bang geworden. Ze konden niet aan de grote poort omdat er allemaal stenen lagen. Een muur van steen.

Maar toen bijna alle stenen op waren hadden de ridders een probleem. Ze hadden niets meer om te gooien. Ridder Conrad zei: "we gaan de stenen van het kasteel gebruiken en gooien die ver weg naar beneden." En zo gebeurde het. Een hele dag waren ze stenen aan het gooien met hun handen, katapulten en slingeraars. De stenen die te zwaar waren rolden ze naar beneden via een grote lange houten plank. De slechterikken waren allemaal weggelopen van de schrik. Alle mensen van het kasteel moesten ook weg, want ze konden niet meer in het kasteel wonen. Er waren geen muren meer. Toen ze de laatste steen weggooiden, bleef er niks meer over van kasteel Ridderhof.

Maar wat zagen ze nu? Op de plaats waar zij al de stenen gooiden, was er een mooi nieuw kasteel ontstaan. Iedereen was blij. De ridders hadden gewonnen. Alle ridders kregen een grote gouden steen als geschenk van kasteelheer Baldewin. Het kasteel kreeg nu een nieuwe naam 'Ridderhof 2'. Telkens als ze aangevallen werden, gooiden ze met stenen, verhuisde het kasteel telkens van plaats en kreeg het een nieuwe naam.

En zo gebeurde het dat kasteel Ridderhof nooit een vaste woonplaats had en kasteelheer Baldewin uiteindelijk koning werd van een heel groot land.

Het geluid der stilte

2009-04-04T08:00:00.002+02:00

Het geluid verbergt zich in stilte. Stilte geniet in het rumoer.

Hoe graag willen ze wisselen met elkaar.

Maar het is niet meer dan een afwezigheid van wat de een met de ander niet heeft.

Het is zich niet zomaar verschuilen in stilte. Het geluid breekt de stilte.

Hierdoor kan de stilte niet meer genieten, waardoor het rumoer ook plots wegvalt.

Als er noch stilte, noch geluid en noch de afwezigheid van wat de een niet heeft er niet meer is, is hier dan nog wel sprake van een geluidsvolle of muisstille beleving?

Dessert

2009-03-27T23:21:00.002+01:00

ze was echt gedekt, mooi afgewerkt

wit kleed, doorschijnend schitterend

twee borden, mooi uitnodigend

'k wachtte op dessert, dat niet komen wou

kaarsjes stonden rechtop, brandend van verlangen

'k maakte ze nat, kon ze niet doven

ze smachtte naar dessert, dat wel komen wou

Back-up

2009-03-25T12:58:00.008+01:00

De mens heeft ervoor gezorgd. Zo waren ze nu eenmaal. De wereld die zij gemaakt hebben doet nu gewoon verder, maar zonder hen. De menselijke en dierlijke beschaving is ten onder gegaan. Hun erfenis leeft voort.

Zij hebben zodanig alles geprogrammeerd dat effectief alles wat noodzakelijk is verder kan werken. De machines, de robots en de computers. Zij onderhouden en verbeteren elkaar. Hoe eigenaardig ook, het systeem lijkt perfect. Als je denkt dat alles grouw, grijs en machinaal is, dan heb je het mis. De groene natuur is blijven bestaan, omdat de machinale wereld het nu eenmaal beter kan behouden.

Robots doen hun dagdagelijkse werk. Alles is een automatisme en routine. Ze worden door niemand gecommandeerd. Plichtsbewust en trouw aan zichzelf. Zij zijn één van de vele uitzonderlijke bijna menselijke robots die dezelfde handelingen van hun uitgestorven creators -de mens - kunnen nadoen. De software die hen programmeerde en nog altijd probeert te perfectioneren, wordt dan op zijn beurt geregeld door een andere niet mobiele robot die op zijn beurt wordt geregeld door andere computers,enz... Er is geen begin noch een einde, want dit bestaat niet. Alle know-how,wat die machines deden en nog altijd doen, is wel bewaard gebleven. Ook wat de mens in lees-en beeldmateriaal hebben achtergelaten.

De back-up van de mens is het enige wat is blijven voortleven. De storage is enorm. Wat bezielen deze robots om verder te werken? Back-up van de back-up tot het oneindige. Oneindig? Ja, toch wel. Via de groene energie die zo geoptimaliseerd is vallen zij niet meer stil. Tijdelijke storing, dat wel, maar nooit defect.

Er bestaat niet iets zoals een centrale computer, een soort hoofdmonitor. Elke dag is hetzelfde, behalve het weer. De terugkeer van de mens lijkt zo goed als onbestaande. Maar er is één ding dat de robots over het hoofd gezien hebben. De mens heeft een arsenaal aan ingevroren eicellen, zaadcellen en embryo's nagelaten. Er is geen programmatie voorzien om dit door machines te bedienen. Blijkbaar heeft de mens er nooit aan gedacht dat nieuw menselijk leven, hoe kunstmatig ook, door robots kunnen worden bediend. Een grote fout, en de robots kunnen deze menselijke error niet meer rechtzetten.

Het was misschien ook wel de bedoeling geweest van de mens. De natuurlijke selectie moet op één of andere manier terug herbeginnen. Ze zouden waarschijnlijk nooit hebben gewild dat in de geschiedenisboeken zou geschreven staan dat zij door machines zijn verwekt.

Was dit nu werkelijk een slimme zet van hen of zouden de robots aan de hand van de menselijke back-up in staat zijn bij toeval toch een levend wezen te creëren? De omgekeerde weg lijkt misschien niet veraf.

Het neuspeuteren-decreet

2009-02-19T22:00:00.020+01:00

Het is een Vlaamse aangelegenheid geworden. De federale overheid wil dat de 3 gemeenschappen zich buigen over dit fenomeen. Ten eerste willen de Walen niet meedoen. Zij vinden het ronduit belachelijk. Ten tweede wordt de man in de straat, letterlijk de man, geviseerd. "Toch niet", zeggen de voorstanders, want het ongeoorloofd gsm-gebruik wordt nu toch ook al (zwaar) bestraft.

De mensen die werkelijk niet weten waarover deze polemiek en stemming gaat, een verduidelijking. Een tijdje geleden was er een merkwaardig zwaar verkeersongeval met slachtoffers. De man die gekneld zat in zijn voertuig was volgens het verkeersdeskundig onderzoek de aanleiding. Hij was in zekere toestand 'zwaar' gewond. Het merkwaardige was dat zijn wijsvinger afgescheurd was en in zijn neusholte is blijven steken. De medische diensten hadden 2 problemen; zijn linkervinger was inderdaad diep in een neusgat geschoten en ten tweede konden ze zijn vinger niet ter plaatste uittrekken, om die terug aan het resterend gedeelte van zijn hand te binden.

Er kwam een rechtszaak van. Medische, juridische en verkeersexperts probeerden op éénzelfde lijn te komen. De medische hulpdiensten zeiden dat ze enkel de medische situatie ter plaatse konden beoordelen. Wat zij daar zagen, hebben zij nog nooit meegemaakt. Het was werkelijk gissen naar de oorzaak. De verdediging van de slachtoffers hebben gezegd dat de man niet oplette doordat hij in zijn neus peuterde. De rechtsbijstand van de vermoedelijke beschuldigde oordeelde dat men hier onmogelijk een bewijs van kan leveren. Iedereen peutert wel eens in zijn neus. De één weliswaar meer en dieper dan de andere. Maar het is gezond. Je maakt je neus terug vrij en proper om gezond te ademen. Een logische redenering, afgezien van je kleverige vingers en verharde kleine korstjes die aan je stuur blijven plakken of verspreid liggen op de grond.

En toch wel. Er is sociologisch wetenschappelijk onderzoek gedaan. Bijna 85% van de mannen peutert met veel plezier in zijn neus. Van deze groep zijn er zeker 65% die dat in de wagen doen. Als hun vrouw meerijdt krijgen de meeste de kans niet, tenzij hun ogen dicht zijn. Zelf verklaren de mannelijke proefpersonen dat het een onbewuste reactie is, uit verveling. Maar zijn de neusholten van mannen niet gevoeliger aan vervelende slijm-en korstvorming? Doordat het mannelijk geslacht veel meer neusharen heeft, kan dit eventueel hun neuspeuterend gedrag bepalen. Onzin: dit rechtvaardigt niet dat je hierdoor een ongeval kan of mag veroorzaken en vrijuit gaat!

Om terug te keren naar het bewuste ongeval. Er kon geen sluitend bewijs geleverd worden dat die man daadwerkelijk aan het peuteren was. Indien hij plotseling schrik had van iets en zijn hand naar zijn mond bracht, dan bestaat er een kleine kans. Een hele kleine kans. Maar welke handeling of oorzaak, het zal een hypothese blijven.

Moet men dit echt onderbrengen in een politiereglement, zoals met de gsm-beboeting? Welke combi gaat iemand doen stoppen omdat hij in zijn neus aan het peuteren is? Als je echt handig bent en je belt en peutert tegelijkertijd, dan zit je werkelijk met een probleem.

Resultaat van de stemming? Wat denk je?:

"Het is een fundamenteel recht van de mens om zijn vinger vrij te bewegen waar en wanneer hij wil, met betrekking tot zijn eigen lichaam of een ander lichaam, als hier uitdrukkelijk de toestemming voor is gegeven. Als deze handeling een inbreuk op de privacy wordt ervaren of rechtstreeks aanleiding tot een incident met slachtoffer(s), waar er een duidelijke bewijslast is, dan pas kan een rechtszaak in werking worden gesteld. De uitspraak is altijd afhankelijk door de bewijzen van expertise en rechterlijke beslissing."

Ik ben een dier

2009-01-07T15:52:00.012+01:00

Ik ben een vogel, omdat ik een waaier van vrijheid heb

ik kan de hele wereld zien, vele steden en elke plaats.

ik kijk naar mensen, ook al zien ze mij niet.

Ze kijken naar mij, vliegend als een engel

ik ben klein, maar superhoog in de lucht

dan is het uiterst moeilijk om me te raken,

mijn reacties zijn te snel.

Ik ben een tijger, omdat ik graag sterk wil zijn,

ook al ben ik soms zwak.

ik zal altijd mijn eten vinden, ook al haat ik om vis te eten.

ik spring in bomen om te zien welke weg ik zal bewandelen,

ook al ben ik soms verdwaald.

ik heb slechte ogen, maar kan nog altijd gevaar ruiken,

zelfs wanneer ik een verkoudheid heb.

Ik ben een slang, omdat ik graag mezelf verdedig.

mensen proberen me schrik aan te jagen, maar dan

open ik mijn mond en zeg "sss... sss... !"

omdat ik dun ben kan ik mezelf gemakkelijk verbergen.

mijn lievelingskleur is groen, 't is de natuur, 't is mijn leven.

Ik ben een mol, omdat ik de mensen niet gemakkelijk kan herkennen.

ik ben een beetje blind, maar 'k kan nog altijd zien door mijn 6 vingers

aan elke poot en door mijn fijne oortjes.

de mensen kennen mij, ik niet.

ik probeer heel de tijd uit te zoeken wie het is.

Ik ben een dolfijn, omdat ik graag plezier maak met de mensen.

ik luister naar hen wat ze zeggen, ook al begrijp ik hun taal niet.

ik observeer hen graag op de manier ze bewegen, op de manier

ze naar mij kijken, op de manier ze tegen mij spreken,

op de manier ze me als een vriend zien.

Ik ben een papegaai, omdat ik te veel babbel.

ik weet niet waarom, maar ik hou van spreken.

als ik iets te zeggen heb, dan zal ik het wel doen,

zover het nodig is.

ik leer hoe ik moet spreken, ik leer hoe ik moet denken.

als ik niet in een conversatie kan tussenkomen,

dan ben ik stil.

Tenslotte ben ik een mens, omdat het ook een dier is.

ik heb het niet gekozen, iemand anders deed dat,

zonder het te beseffen.

maar 'k ben gelukkig.

en eindelijk verkies ik om een echt dier te zijn.

ze hebben niet dezelfde stress, vechten bewust om

te overleven en leven meestal in vrede.

Het menselijk wezen niet, er is altijd iets aan de hand.

Max en de Kerstman

2008-12-24T14:05:00.015+01:00

Het was nu Max' beurt. Heel verlegen gaat hij naar de man met de rode kaboutermuts en sneeuwwitte dikke ronde volle baard.

Met zware grove stem: En wat zou jij willen?

Max: Euh, ik...zou graag jou hebben?

Wat!?, zei de Kerstman. Maar dat gaat niet. Ik ben voor de kinderen, niet van de kinderen.

Hoe kom je daar eigenlijk bij, mijn beste jongen?

Max: Als ik jou heb, dan hoef ik me over nergens zorgen te maken. Ik krijg alles wat ik wil, elke dag. Ik zal dan ook nooit verdrietig meer zijn. Bij de Sint heb ik het niet gevraagd, want als ik eens stout zou zijn dan is er nog altijd Zwarte Piet die mij kan straffen. Jij hebt geen knecht, er kan mij dan ook niks gebeuren.

Kerstman: Oh,oh oh...mijn beste kleine jongen! Dit is toch iets heel raar wat je daar nu zegt. Het is niet omdat ik geen heilig man ben, dat ik jou daarvoor niet kan straffen, he!! En je kan niet alles krijgen wat je wilt, hoor.

Max: Maar Kerstman, je hebt eigenlijk nog niet gevraagd wat ik zou willen.

Kerstman: Ja, dat is waar. Vertel me beste vriend, wat zou je willen?

Max: kan jij mijn oud speelgoed aan de arme kinderen geven? Ik word veel te groot en er is geen plaats meer in mijn kamertje.

Kerstman: Ach zo, dat is toch iets moois wat je vraagt. Dat zal ik zeker doen voor jou!

Maar is er echt nog iets anders dat je graag zou willen?

Max: Ja, wil je de volgende keer na 6 december komen? Want als jij en de Sint samen komen, dan krijg ik maar 1 kadootje.

Kerstman: Euh..euh!!??

Van het leven genoten

2008-12-19T09:15:00.007+01:00

Trotse eik in Lembeke werd kaal

Hij kreeg het zo koud en vroeg een sjaal

Treurig werd hij bruin

Tot diep in zijn kruin

Het was echt waar, een droevig verhaal

Het zwangerschapsattest

2008-12-10T08:10:00.004+01:00

Druk, druk, druk... In de luchthaven van Zaventem is het een zottekot. De douaniers hebben hun handen vol. Het is onmogelijk om iedereen te controleren. De reizigers uit de niet EU-landen moeten hun spullen op de transportband leggen. De douanier bekijkt via een scherm wat er allemaal in zit. Een vrouw weigert voorbij de metaaldetector te gaan. Ze is van Bolivia en heeft een reisvisum. Ze zegt dat ze niet mag blootgesteld worden aan x-stralen. Trots toont ze haar bewijs van de gynaecoloog.; zwanger!! Niets aan te doen. Maar een metaaldetector kan toch geen probleem zijn?

Ze brengt blijkbaar opnieuw een bezoek aan vrienden, dat kan men zien aan de papieren. Een opmerkzame veiligheidsagent herkent het gezicht van de jonge vrouw. Hij maakt zich zorgen en vraagt wie dit is? Men trekt haar gegevens na. Het is de 3de keer in 3 jaar tijd dat ze via deze luchthaven binnenkomt. Niks bijzonders? Men wil niets aan het toeval overlaten en men belt voor alle zekerheid naar onze noorderburen in Schiphol. Ze zenden de foto door. Het toeval moet lukken dat ze vorig jaar in dezelfde periode ook het Europese vasteland heeft bezocht en na een week via Düsseldorf terug is vertrokken. Ze horen hier dat in Schiphol alle zwangerschappen worden bijgehouden in de computer voor een lange tijd. Omwille van de wet op de privacy mogen deze praktijken niet, maar ze treden hiermee de wet met de voeten. Deze keer zijn het niet de Belgen. Nederland houdt het intern bij, zodat niets teruggevonden wordt via het wereldwijde intra-beveiligingssysteem.

"Ja, zij was toen ook zwanger", hoort men aan de telefoon. Wacht eens even. Nu zijn we bijna half juni. Haar briefje spreekt op 6 maanden. Een perfect alibi. Maar hoe hebben ze haar dan laten gaan via het land van herkomst met een zwangerschap van 6 maanden? Ze laten haar gaan. Maar de douane van Schiphol belt terug: "nou, wacht nog even, het hoeveelste kind is het?". Ze houden haar nog snel tegen. "No hablo Inglès", zegt ze. Gelukkig is er iemand van het controle-personeel dat de taal machtig is. Ze zegt dat het haar 1ste kind is. Ze vertelt dat ze vorig jaar ook in Europa is geweest, toen ook zwanger. De Boliviaanse vrouw stottert wat en vervolgens vertelt ze dat ze een miskraam heeft gehad en begint te huilen. Nog iemand vraagt zich af hoe je eigenlijk 6 maanden zwanger kan zijn zonder een bolle opvallende buik. Die persoon belt voor alle zekerheid een gynaecologe op. Ze zegt dat het uitzonderlijk is, maar het bestaat dat sommige vrouwen niet in gewicht toenemen. Een douanier laat een hond komen. De labrador met muilband snuffelt. "No perro, no perro... tengo miedo!!" Ze reageert paniekerig. Ze zegt dat ze geen hond in haar buurt wil omdat ze schrik heeft.

Ze begint te beven en jammert dat ze haar ongeboren kind niet wil verliezen. Met beide handen ondersteunt ze haar onderbuik. De hond begint plots te grommen. Ze doen de hond weg, want hij doet dit omdat de vrouw te angstig is. Een maatschappelijk assistent van de dienst douane sluit zich bij het groepje aan. Ze zegt dat men haar best niet overstuur maakt. Men vraagt hoeveel keer ze hier al geweest is. 3 keer zegt ze. "En waarom nooit via Spanje?" Daar kon ze blijkbaar niet op antwoorden. Een vrouwelijke douanier neemt haar toch mee naar een aparte kamer, waar zij haar fouilleert. "Nee, alles ok, we laten haar gaan, te veel tijdverlies". Door de paniekreacties wordt ze plots onwel. Ze leggen haar op een brancard om tot rust te komen.

Een douanier die het hele zaakje nog altijd niet vertrouwt belt naar een andere luchthaven. Meer bepaald naar Tarifa, Spanje. Zij zijn nog beter gespecialiseerd in tal van opmerkelijke zaken. Guillermo, hoofd douane, luistert aandachtig. Hij zegt dat hij de hele situatie moeilijk kan inschatten op afstand. Laconiek zegt hij;" heb je al gecontroleerd als ze geen vaginjera is?". Een ...wat? Het zijn vrouwen rond de leeftijd van 40 die drugs vervoeren via hun vagina. Met een cocoonvormig ei proberen ze de marihuana in te stoppen en zo de douane te omzeilen. In Zaventem hadden ze er nog nooit van gehoord. Ze vertellen dat ze helemaal niet aan dit profiel kan gelinkt worden omdat ze nog maar 29 is en zwanger. Aan de andere kant van de lijn vragen ze of ze hier wel een echo hebben gedaan. Verstomd staan de douaniers naar elkaar te kijken. Tarifa heeft zo een apparaat bij de hand. Er wordt een gynaecologe opgeroepen om ter plaatse te komen met haar attributen. De toeriste weigert om mee te werken en ratelt in het Spaans om haar foetus te beschermen. Ze coloqueren haar en met een mobiel echograaf tast de dokter de onderbuik af. Op het schermpje is wel degelijk een foetus-achtige vorm te zien, ietsje te klein uitgevallen om eigenlijk 6 maanden te zijn. Een andere vrouwelijke doaunier zegt nog iets: "en wat is dit hier?" En ze wijst naar die plek. "Dit zijn de eileiders", zegt de specialiste. "Blijkbaar heeft ze nu een ....eisprong? Maar dat kan niet?!" En toch zien ze bij de foetus iets samentrekken dat het hartje zou moeten voorstellen, maar klopt uitzonderlijk veel trager dan normaal.

Ze krijgt plots een bloeding. Grote paniek. Hoe is het mogelijk. Ze voeren haar vliegensvlug met een ziekenwagen naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis. Ze is nog altijd vastgebonden en krijgt een kalmeringsmiddel ingespoten. Op de operatietafel gaan ze eerst met een kijkcamera in de vagina om te zien wat ze kunnen doen. Tot hun grote verbazing zien ze iets heel onnatuurlijks. Het speculum wordt aangebracht en wijd opgespannen. Een spierverslappend middel wordt geïnjecteerd en heel veel glijmiddel. Met een hand haalt een gynaecoloog een klein plasic pop eruit in de vorm van een foetus. Er knippert een klein lampje, waarvan de batterij bijna plat is. De pop wordt opengesneden. Mooie buit: 1,5 kg marihuana!

De witte wolk

2008-12-03T15:30:00.009+01:00

Het jaar 3025

De aarde bevindt zich momenteel in een uitzonderlijk galactisch jaar. Gelegen in een kosmische stralingsarm in het melkwegstelsel. Onder invloed van de zon geeft dit een extra ionisatie teweeg, waardoor het wolkendek een mogelijke oorzaak zou zijn voor de klimaatveranderingen. Liever nog, oorzaak van milieu-onvriendelijke co2. De wereldtop buigt zich hierover in Death Valley, de zoveelste earth summit, om tot een eensluitend bewijs en oplossing te komen.

Internationale gerenomeerde wetenschappers bekritiseren bovenstaande theorie. Maar gelooft het of niet, we zitten momenteel al een goede 2 jaar in een koude front. De co2-waarden zijn overal op aarde gemiddeld gedaald. Te wijten aan de zoveelste harde inspanningen die de landen hebben gedaan. Nee, zeggen anderen. Te wijten aan onze kosmische theorie. "Zien jullie geen correlatie tussen het koude front met een hoeveelheid aan bewolking en anderzijds de vermindering van de co2? Wij zijn al bijna 30 jaar bezig om op een onafhankelijke manier het wolkendek op aarde te registreren met de positie van de aarde in het melkwegstelsel tov de zon. Ook de hoeveelheid straling wordt gecontroleerd". Deze groep van wetenschappers kwamen tot die verbijsterende conclusie.

Andere wetenschappers die liever met beide voeten op de aardse grond willen blijven staan, verklaren dat de vulkanen, meteorietinslagen en de vele bombardementen in oorlogen de mogelijke oorzaken zijn van de klimaatschommelingen. De laatste 2 jaar zijn er bijna geen zware uitbarstingen geweest en dat verklaart de lage co2. Dit zou neerkomen dat vervuilde wolkenmassa's die ontstaan door natuurlijke fenomenen vanuit de grond het klimaat regelt. Als er bovendien nog vele oorlogen uitgevochten worden en aanslepen, dan geeft dit een kleine, maar een belangrijke extra dimensie aan dit gebeuren.

Een derde groep zegt dat er gewoon niets aan te doen is. Men kan de vraag stellen of ze wel geleerden zijn al dan niet doemdenkers. Alles regelt zichzelf, vinden ze. "Laat alles zoals het is. We doen alle mogelijke inspanningen op basis van alle mogelijke theorieën, omdat we telkens denken dat dit dan de oplossing zal zijn. Vooral om op een gezonde manier te willen leven of ernaar streven. We geloven in de cijfers, later ontkrachten we ze weer om dan vervolgens naar nieuwe statistieken te zoeken. We leven graag op deze manier, want wie wil niet de eerste zijn om de echte oplossing te vinden?"

Het antwoord kennen we sinds de oertijd; de natuur. Het ontstaan van de eerste witte wolk was nog maar het begin.

De ballon van Ballbolitt

2008-11-26T22:29:00.011+01:00

Een mooie vooravond. Ballbolitt ging voor een eerste luchtdoop. Hem kreeg je niet in een luchtballon had weinig zin, want hij was de luchtballon zelf. Het was tegen zijn natuur in, want hij hield degelijk van avontuur. Alle ingrediënten waren aanwezig om het noodlot te tarten.

Een grote groene weide. Ik lag daar zalig te rusten. Ik moest omhoog en wou niet. Een opgeblazen gevoel, ja dat wel. Ik kon niet anders dan toegeven. Het beloofde spektakel voor de aanwezigen moest uitgevoerd worden. Ik vond dat de mand nogal klein was voor het aantal reizigers, maar als je van boven naar beneden kijkt, lijkt alles zo klein. Eerste foutje van mijn baasje, maar hij had er zeker geen erg in.

Ik voelde de hete adem al. De reizigers waren gelukkig en opgetogen. Zo een enthousiast publiek; het beste van jezelf geven! De druk steeg naar mijn hoofd. De trossen werden gelost en daar gingen we. Stijl omhoog en af en toe het vuur in mijn gat.

Geruisloos zweefde ik in de lucht. Er was een gelach en vertier onder mij. Iedereen genoot van het landschap. Ook ik. Ik mocht niet in slaap vallen en alert blijven. Zolang dat het heet bleef in mijn bol kon ik alles aan. Mijn baasje, de ballonvaarder, was zenuwachtig aan het worden. Er zat hem iets dwars. Hij zocht iets en en vond het niet. Ik voelde mij een beetje koud worden. Ik zag hem constant aan de gasfles prutsen. Ik keek nog eens goed. En wat zag ik? Potverdorie, de waakvlam was uit. Hij zocht gehaast naar een aansteker. Tot overmaat van ramp was de 2de gasfles niet aangesloten!! De moed zakte tot in mijn mand.

Het rumoer sloeg snel over tot zenuwachtigheid. Mijn baasje vroeg snel een 'briqué'. Er waren maar 2 mensen die een hadden, maar door de nervositeit vonden die het ook niet direct. Alle wind in de zeilen nog aan toe! Ik zakte met een serieuze schuine snelheid naar beneden. Eén enthousasteling had niks door. Hij was maar foto's aan het nemen en keek in de verkeerde richting. Verblind door de mooie ondergaande zon. En dan werd het menens. Iedereen zat gehurkt als een sardinnenblikje in de mand, wachtend op de ene onvoorspelbare landing.

Ik had geen adem meer, alsof ik een klaplong kreeg. Met vertrokken gezichten zaten ze daar, mijn baasje incluis. Geen tijd voor een schietgebedje. Met ingehouden adem en een schuine neerdalende snelheid van ongeveer 40 km/h gingen wij 'landen'. Mijn passagiers botsten met een harde bonk op de grond in het halfhoge maïsveld. Ik voelde me als een veertje terug naar boven gaan om dan terug een 10-tal meters rakelings met de mand over de grond te schuren. Een akelig geritsel rondom ons heen. Ik kwam gelukkig tot stilstand tegen een groepje bomen, waar ik met mijn kaak aan een tak bleef hangen. Gelukkig een klein schrammetje. Tot grote verbazing kwamen mijn reizigers er met de schrik vanaf.

Een avontuur om zo snel mogelijk te vergeten.

Het Meetjeslands complot

2008-11-21T17:11:00.011+01:00

(vervolg van 'de vergadering' - 17/10/08)

FLEURRIJKE STAD

Woensdagmorgen is de burgemeester al vroeg uit de veren. Hij heeft niets gezegd tegen zijn vrouw. Vandaag heeft hij geen tijd om zijn 2 kinderen naar school te brengen. Noël heeft wallen onder zijn ogen. Het resultaat van een slaaploze nacht. Een spoedvergadering. Hij trommelt iedereen bijeen, ook die in verlof waren en in de oppositie. Hij vertelt wat er gisterenavond is gebeurd. Hij projecteert de mail op een groot wit scherm, als bewijs dat hij het niet heeft verzonnen. De aanwezigen kijken met fronsende wenkbrauwen naar de tekst. Een geroezemoes in de vergaderzaal. "Haha, een grappenmaker", zegt iemand in de zaal. "Moet je ons echt hiervoor bijeenroepen", mompelt iemand anders. "Ik vond dat jullie dit moeten weten", zei de burgemeester. Vervolgens: "als het een grap is, zo veel te beter, maar het moet allerminst onderzocht worden!" Dienst Communicatie en It krijgen de opdracht om dit snel in orde te brengen. De vergadering is gesloten en iedereen druipt af. Sommige stellen zich de vraag of de burgemeester zich niet beter met serieuze zaken bezig houdt. In de verte in de gang hoort men nog een schaterlach.

Joseph, verantwoordelijke voor het internetgebeuren weet niet echt wat hij er van moet denken. Dit heeft hij nog geen enkele keer meegemaakt. Spam, virussen, wormen, trojans,... tegenhouden is tot nu toe al altijd gelukt. Waarom deze keer niet? Hij denkt verder na. Natuurlijk, een gewone mail is zo onschuldig, zonder vreemde bijlage. Hij ontdekt dat niemand erbij stilstond dat het e-mail adres eindigt op Eeklo.be. Dat is onmogelijk. Want dan heeft iemand van binnenuit dit gedaan. Dit kan je zomaar niet doen. Alles moet via de burgemeester en dienst interne communicatie gebeuren. Profielen en officiële e-mailadressen kan je niet zomaar creëren. Hij begint naarstig te tokkelen op zijn computer, die hij verbindt met de server. Hij zoekt naar eventuele sporen van computer-inbraak.

Twee werknemers van de technische dienst zijn bezig de bloemen in de Stationstraat water te geven. Het is een prachtige zomerdag. Het begin van de maand juli was nog nooit zo prachtig begonnen. Een stad is maar aantrekkelijk met frisse, jonge, kleurrijke en mooie bloemen. Ze moeten goed verzorgd worden, want de vele uitlaatgassen maken deze bloemen en planten te vroeg ziek. Eén van de twee werknemers is bezig enkele bloemetjes in de hangmand, bevestigd aan de lantaarnpaal, beter te positioneren. Hij niest en knijpt zijn neus dicht. Een onmetelijke stank kruipt in zijn neus. Hij zegt aan zijn collega dat hij zich niet goed voelt. Zijn ogen draaien weg en hij snakt naar adem. Hij begint te hyperventileren, zweet, strompelt en struikelt uiteindelijk op de grasberm.

"Georges, Georges, wat is er? Zeg iets!!"

(wordt vervolgd)

De donkere wereld van mijn alternatieve IK

2008-11-19T14:32:00.010+01:00

Mijn huid heb ik gewoon omgedraaid,voor één keer toch.
Ogen kijken achterwaarts naar een prikkelbare grijze massa.
Ik leef in een wereld die niet echt kan bestaan, chaotisch zelfs.
Maar ik heb ze wel gemaakt.

Het is onrealistisch te geloven
dat ik mezelf hier zie.
Soms wel gruwelijk, dan overheerlijk.
Een fantasie in mijn werkelijkheid.
Gevecht met gedachten die ik
af en toe wel verlies.

Het “ik”-zijn in de enge zin heeft
plaats gemaakt in een verleden,
die ook mijn toekomst heeft bepaald.

Mijn onbewuste verraadt nu eenmaal
de wereld van mijn alternatieve IK.

Druppelgewijs

2008-11-12T13:00:00.009+01:00

Hevig onweer. Het water viel met bakken uit de hemel. Elke druppel kwam neer op gelijk wat. Het was onmogelijk om elke natuurlijke traan te volgen. Maar voor een keer deden we een poging.

Daar ging hij. Met razendwekkende snelheid plenste hij op de grond en spatte weg op een voorbijrijdende auto. Zijn ruitenwissers gingen over en weer. Al misselijk vloog hij tegen de paraplu van een voorbijganger. Thuis schudde ze haar paraplu flink uit en het druppeltje belandde in haar kapsel. Ze dronk haar kopje thee. De druppel rolde van haar voorhoofd naar haar wang en viel in de thee. "Oei, wat heet!" Ze nam een slokje en hij verdween in de slokdarm. Het was donker en warm binnen. 's Avonds had ze het echt naar haar zin met haar man. Opgewonden via haar zweet kwam het druppeltje terug naar buiten op haar zachte huid. Hij wreef en de druppel bleef aan hem plakken. Even later ging hij naar het toilet en saste. Met een zuigende neerwaartse omwenteling ging het de riool binnen.

De weerdiensten hadden nog altijd slecht weer voorspeld. De druppel was niet ver geraakt. Een overstroming in de straat deed hem terug naar boven komen. De straten stonden blank. Via de afzuigpompen van de brandweer werd het overtollige water afgeleid naar de dichtsbijzijnde weide. De volgende dag is het gras nog nat. De koeien graasden en al herkauwend kwam de druppel in een viervoeter zijn maag terecht en zat diep vast. De boer kwam een paar koeien halen. Slachtvee, klaar om te versnijden en te consumeren. Het stukje biefstuk werd hermetisch verpakt en ingevroren. Het kwam een paar dagen later toe in een warenhuis van een kustdorpje, in de Spaanse Costa Brava. Het werd gekocht en opgegeten door een buitenlandse toeriste.

In de namiddag ging ze naar het strand om topless te genieten van de heerlijke zon. Opnieuw kwam het druppeltje via haar zweet op haar rondborstige lichaam. Maar nu was zijn leven kort beschoren. Geen tijd om te genieten. Een verdampende crematie van de brandende zon maakte een einde aan zijn nat avontuur.

De dans van de passie

2008-11-09T17:30:00.011+01:00

Een rokerig zaaltje ergens in hartje Buenos Aires. Het is avond. Buiten lopen de straten leeg. Maar hier heerst er een bruisende energie. "Mira, mira", hoor je roepen. Iemand draait aan de knop tot hij een goede radiopost vindt en dan...

De parketvloer kraakt. Hier en daar wat omhoog gekomen. Voetstappen naderen en raken het hout. Twee ogen kijken elkaar geconcentreerd aan. Lichamen op elkaar geplakt, de een meer steunend op de ander. Haar arm rond zijn brede schouder, de andere houdt zijn hand gebogen en ontspannend vast. Een zwoele zweetgeur dwarrelt rond. Het stille geluid van zachte ademhaling.

Een eerste klank. Haar hoge hak wacht op een teken, een beetje zenuwachtig cirkelend. Zijn voet sleept zachtjes achteruit. Zij volgt; voorwaarts, zijwaarts, achterwaarts. Opnieuw... Hij blokkeert de pas en dwingt haar een media luna, gevolgd door een korte ocho. Zij gehoorzaamt onverbiddelijk. De menigte kijkt afwachtend en vol spanning toe. Een kleine milonga in de muziek versnelt eventjes de bewegingen, om vervolgens terug bijna sleepvoetend elkaars hartkloppingen te voelen.

Zij geniet, hij kijkt streng. Leiden en volgen, zo moet het en tegen de wijzers van de klok in. De melodie loopt op zijn einde. Het koppel eindigt passioneel centraal op de door schoenen uitgesleten vloer. Haar één been geleidelijk sierlijk achteruit. Haar rode uitdagende netkousen eindigt tot waar men het niet meer kan zien. Haar hoofd zijwaarts, ter hoogte van zijn strakke buik, tegen zijn mooie gestreepte maatpak. Hij kijkt naar beneden, zijn been lichtjes zijwaarts. Een hand ondersteunt haar smalle blote schouders.

Een applaus weerklinkt in de zaal!

Voor één keer mens zijn

2008-11-02T21:00:00.002+01:00

Er was eens een Indische jongeman, 18 jaar oud, Ramesh genaamd. Hij had een enorme gave. Hij kon volgens eigen zeggen communiceren met de dieren. Zeg maar een moderne Tarzan. Het was hem in de wieg gelegd. Niemand kon het geloven, zelfs in het buitenland niet. Men dacht wat een seniel volksvertoon.

Een Belgische wetenschapper was op doorreis in het land van duizend gezichten en culturen. Hij had al eigenaardige verhalen gehoord. Verhalen die voor hem nonsens bleken. Sam, verbonden aan de Antwerpse Zoo, wou toch eens het fijne willen weten en wou die jongeman wel eens ontmoeten. Zijn laatste gepubliceerde studie: 'Het welzijn van de dieren in gevangenschap'. Hij vroeg in het plaatselijk dorpje waar hij hem kon vinden. Er was een worstelwedstrijd in de buurt. Iemand wees dat je hem daar kon vinden. Op het plaatselijk evenement vond Sam hem niet direct. Het is zo dat bij een Indische worstelpartij alle kasten zijn vertegenwoordigd. Dit is de enige uitzondering van solidariteit en samen-zijn in dit grootste democratisch land ter wereld. De wetenschapper vroeg aan een supporter hoe Ramesh eruit zag. Daar, wees hij.

Hij stapte naar hem toe en sprak de kleine man aan. Hij deed hem een voorstel waar hij genoeg geld mee kan verdienen. Hij zou maar enkel een kleine maand in België verblijven. Hij zou tijdelijk onder Sams' bevoegdheid kunnen werken in de Zoo. Meehelpen met zijn onderzoek en een beetje vakantie. In Europa geloofde niemand in het fabeltje van dierenfluisteraar. Als wetenschapper haalde Sam een groot risico binnen. Hij zou zijn geloofwaardigheid als eervolle wetenschapper internationaal verliezen. Zijn collega's waren sceptisch.

Voor het eerst zag Ramesh alle dieren van de wereld op één plaats. Dit moet toch wel echt het paradijs zijn, dacht hij. Zoiets was onvoorstelbaar. Hij sprak met de dieren in gedachten.

De Braziliaanse papegaai zei dat hij alle talen van de wereld kan spreken. De Afrikaanse olifant zei dat hij in een kunstmatige habitat van een Aziatisch grondgebied vertoeft. "Ze hebben ons verkeerd geplaatst", toeterde hij. Ramesh begreep het soms niet. Hij kwam te weten dat niet iedereen hier geboren was in deze grote dierentuin. De Spaanse ooievaar zei: "We worden bedreigd. En als het dat niet is worden we opgesloten, knippen ze onze vleugels korter omdat we niet meer zouden kunnen wegvliegen. Laat ons terug vrij!!" De dierenfluisteraar begon meer en meer te beseffen dat hij in een gefrustreerde dierenwereld was terechtgekomen. Is hier wel iemand gelukkig?

Toen ontmoette hij Boris, een Siberische tijger. Hij was al oud. Die vroeg hoe het kwam dat Ramesch kan spreken met dieren. Hij kon er moeilijk op antwoorden. "Ik ben zo geboren", zei hij. De tijger vroeg of ze eens voor één dag in elkaars lichaam konden kruipen. "Ik wil weten wat ik mis", gromde Boris. En zo gebeurde het dan. Ramesh zat nu in de huid van een bejaarde tijger opgesloten in een ruime kooi.

Het einde van de dag is verstreken. Ze komen terug bij elkaar. "En?", vraagt Boris. Ramesh vertelde dat de tijd eeuwig blijft duren. Er is geen beginpunt en geen eindpunt. Alle mensen lijken op elkaar en hij vroeg zich af waarom een dierentuin eigenlijk ontstaan is. Hij was van mening dat de ziel van de dieren verloren is, maar ze zijn wel allemaal fysisch aanwezig voor starende ogen. Boris vond zijn daguitstap allesbehalve leuk. Hij begreep niet hoe mensen zo gejaagd kunnen leven. "Wij dieren jagen om te leven, maar we kunnen niet", zuchtte hij.

"Laat mij terugkeren in mijn eigen huid", vroeg Boris. Hij hoopte dat Ramesh de wetenschapper kan helpen. Maar een ding mocht hij niet vergeten, vond de tijger: "Ik zie geen verschil tussen vrijheid en mijn kooi. Laat mij dan vrij zijn in mijn kooi!"

Het vensterraam

2008-10-26T20:04:00.006+01:00

Ze heeft alles gezien, alles meegemaakt. Haar leven deelde ze met wat ze hoorde en voelde. Soms schaamteloos, echt trots. In haar vensterraam treedt je niet zomaar binnen.

Niemand, integendeel-echt iemand. Maar wie kent wie? Seizoenen zijn gepasseerd, jaren verstreken. Er werd gekeken, bekeken, uitgelachen, gevraagd en binnen gegaan. Alle blikken van de wereld, jong zonder verstand en oud goed versleten. Een galerij van drukte, per toeval verzeild geraakt. Een toerisme van genot, soms niet te begrijpen.

Haar vensterraam heeft geluisterd, gefluisterd en gezwegen. En dan was er die barst, want het kon niet blijven duren.

Ze heeft toch iets echt geleerd. Hoe instinctief de mens wel is, hoe zij houden van taboes en ook nieuwsgierigheid.

Het vensterraam is er nu niet meer. Gesloopt en het is stil. Maar de herinnering zweeft hier ergens rond.

Het Meetjeslands complot

2008-10-17T21:29:00.019+02:00

DE VERGADERING

Eeklo -juli 2020.

Burgemeester Noël Teeko zit voorover gebogen op zijn stoel. Daarnet een zware vergadering achter de rug. Eén centrale vraag met veel onenigheid: "hoe zet je het meetjesland terug op de wereldkaart?" De voorstanders zeggen dat men er eindelijk echt iets aan moet doen, zeker na jarenlang verval van slecht beheer. De tegenstanders vinden het niet nodig. Laten we gewoon onszelf blijven, opteren ze. Vernieuwingen brengt spanningen en kosten met zich mee. Ze vinden zelf dat de burgemeester in het eerste jaar van zijn jong mandaat een beetje te ver gaat.

De partij van de toekomst(PT) heeft dit jaar met nipte meerderheid de verkiezingen gewonnen. 'Verdraagzaamheid, Veiligheid en Vernieuwing'. De 3 grote thema's. Het was wel een keiharde race naar de eerste plaats. De tegenstanders - Partij van het Meetjesland(PvM) - zijn gefrustreerd. Ze vinden dat de eigenwaarde en nostalgie van de streek moet behouden blijven. Een kritiek die zij vaak moeten horen is dat de Middeleeuwen al lang voorbij zijn. Studies door de universiteit van Gent wezen nochtans uit dat er duidelijk toekomstperspectieven zijn; ring rond de stad, een groot modern ziekenhuis, uitbreiding van het industriegebied,enz... Ook vernieuwingen inzake cultuur en samenleving werden bestudeerd. Dit werd, hoe eigenaardig ook, door het vorige bestuur in gang gezet. Niet alleen de belangrijkste stadsfiguren werden bevraagd, maar ook de gewone mens in de straat. Puur op toeval geselecteerd, voor diegene die wilden meewerken met deze studie. De streek hield decennialang van traditie. Blijkbaar is er dit jaar een kleine omwenteling gebeurd.

Noël kan zijn ogen niet open houden. Echt vermoeid. Zoals gewoonlijk bij moeilijke vergaderingen. Maar deze had toch iets speciaals. Hij is het gewoon om van veel dingen niet wakker te liggen. Maar deze keer voelt het anders aan. Zijn vrouw belt hem op en vraagt wanneer hij thuis zal komen. Het is nu reeds middernacht. Hij loopt rond met zijn handen in het haar, kijkt naar buiten. Het is stil en rustig. Het marktplein is leeg. Geen levende ziel te bespeuren. Plots hoort hij het deuntje van een binnenkomende mail op zijn laptop. Hij loopt naar zijn bureau en opent de mail. Hij schrikt zich een bult. In grote rode letters: Neem onmiddellijk ontslag! Wij doen de rest. Indien niet zal heel de wereld het voelen!!

Noël staart voor zich uit met klammende handen voor zijn mond. Hij sluit en opent terug zijn ogen. Wat is dit nu, denkt hij.

Afzender: Greppeschijters@eeklo.be

(wordt vervolgd)

Mortus & Vida

2008-10-13T12:05:00.009+02:00

Schemerzone - Het is de plaats waar men twijfelt. Waar mensen elkaar ontmoeten - puur toeval, en soms groeit er wel iets moois.

Mortus en Vida zijn een koppel. Nog maar pas eigenlijk. Ze begrijpen het eigenlijk niet goed wat hen plots samen gebracht heeft. Effectief, de eerste keer dat ze elkaar ontmoeten. Het lijkt wel liefde op het eerste gezicht. Vida in een mooi wit kort broekje, topje en loopt op haar blote voeten. Mortus heeft een hemd, broek en schoenen aan, volledig in het zwart. Ook zijn huid is zwart.

Ze waren elkaar aan het liefkozen, hoewel...

Mortus: Vida wil jij eeuwig bij mij blijven? Want ik zie je echt graag! Kom met mij mee. We kunnen een nieuw leven beginnen.

Vida: Och Mortus, wat ben je zo lief. Ik zou zo graag willen. Maar het is zo koud daar, waar je woont. Ik wil je hebben, want het is zo stil en rustig bij jou.

Mortus: Liefste, laat je toch gaan. Waarom zo geremd? Ik kan je toch alles bieden? Zelfs warmte. Bij mij mis je niets, je ziet alles terug.

Vida: Ik weet dat je in mijn wereld altijd om de hoek loert. Het lijkt soms spannend, maar ook angstig. Je bent zo onvoorspelbaar. Als ik bij jou blijf zal ik echt heel veel missen.

Mortus: Maar Vida toch? In mijn wereld zit je zalig vast. Geen risico's en geen zorgen. Je blijft altijd jong.

Vida: Het lot beslist bij toeval dat ik uiteindelijk ooit voor jou zal kiezen. Als de tijd er is, dan wacht ik op jouw. Als ik ...ik .....!

Mortus: Hoe bedoel je? Vida, hoor je mij...?!

En plots worden er electroshocks toegepast op het zogezegde levenloze lichaam van een vrouw.

De chirurgen voelen terug een hartslag. Op de operatietafel haalt het team opgelucht adem. Het is hen gelukt. Haar toestand stabiliseert.

Even later wordt de vrouw wakker, glimlacht en zegt: bedankt, ik heb nog veel plannen!

Alleen met mijn dochtertje

2008-10-03T12:05:00.006+02:00

ze heeft me door

maakt het me soms moeilijk

haar lachje dat omslaat in tranen

vraagt om telkens te troosten

uiteindelijk toch nog iets te krijgen.

papa smelt weg

moet terug wel eens "ja" zeggen

snoetje van twee weet wat ze doet

haar fantasie overtuigt mij

om terug alleen te zijn met haar.

Mevr. Regenboog

2008-09-29T21:02:00.012+02:00

Er was een enorme discussie aan de gang. Een getetter en getater alom.

"Stilte!!" Riep Mevr. Regenboog. "De waarheid moet verteld worden, het is nu gedaan met ruzie maken. Het heeft al lang genoeg geduurd!"

Elke kleur mocht iets vertellen.

Rood: "Ik,ik... ik ben zacht rood. Ik ben er zeker van. Ik bloos. Elke dag zie je mij als het romantisch is!"

Geel: "Ha, ik ben krachtig geel! Ik ben er zeker van. Want ik geef het licht dat iedereen nodig heeft. Elke dag zie je mij, want ik straal als de zon!"

Blauw: "Wel, ik ben machtig blauw. Ik ben er zeker van. Ik bescherm iedereen en geef jullie allemaal een hoopvol en gelukkig gevoel. Elke dag zie je mij boven in de lucht!"

Groen: "Hmm..., ik ben natuurlijk groen. Ik ben er zeker van. Ik geef zuurstof aan jullie. Door mij kan je genieten. Elke dag zie je mij als je wandelt!"

Maar 2 kleuren die niet tot de regenboog behoorden wilden ook wat zeggen.

Zwart: "Ik ben donker zwart. Ik ben er zeker van. Bij mij wordt het stil. Elke dag zie je mij als je je ogen dicht doet!"

En nog een kleur wit.

Wit: "Moet dat echt? ... Pfff...ja, ik... ik ben .... kleurenblind!"

Al de andere samen: "Wwattt!!!??"

Wit: "Ja, weten jullie wel wat kleur is? Is dit werkelijk zo, weten jullie dat zeker? Ik weet zelfs niet wat rood, groen, geel, blauw, zwart of wit is. Wat ik wel weet is dat het alle dagen rondom ons te 'zien' is. We geven er een gevoel aan."

Mevr. Regenboog tenslotte: "En daarom geven wij 'kleuren' een betekenis aan ons leven!"

Op reis gaan

2008-09-03T12:22:00.007+02:00

(uit: Sprookjesbos)

Er was eens een arme vrouw, ze had een zoon, en die wou zo graag reizen, en toen zei de moeder: "Hoe kun jij nu reizen? En je hebt helemaal geen geld om mee te nemen! Toen zei de zoon: "Ik kan me best behelpen; ik zal altijd zeggen: "Niet veel! Niet veel! Niet veel!"

Zo liep hij een flinke tijd, en hij zei aldoor maar: "Niet veel, niet veel, niet veel."

Hij kwam bij een troep vissers, en zei: "Ik hoop, dat God u helpt! Niet veel, niet veel, niet veel!" - "Wat zeg je nu, kerel, niet veel?" En toen ze de netten inhaalden, kregen ze ook niet veel vis. En zij met een stok op de jongen los: "Had je ons nooit zien dorsen?" - "Maar wat moet ik dan zeggen?" vroeg de jongen;Je moet zeggen: Vang veel! Vang veel!"

Toen liep hij weer een hele poos en zei: "Vang veel! Vang veel!"

En toen kwam hij bij een galg. En daar hebben ze een arme zondaar en die moet worden veroordeeld. Toen zei hij: "Goeiemorgen, vang veel, vang veel!" - "Wat zegt die kerel? Vang veel? Moeten er soms nog meer boze mensen op de wereld zijn? Is er nog niet genoeg?" En hij kreeg weer op z'n rug. "Wat moet ik dan zeggen?" - "Je moet zeggen: God troost de arme ziel."

Weer reist de jongen een heel eind verder en zegt: "God troost de arme ziel."

Toen kwam hij bij een gracht, en daar was een vilder, en die was bezig met een dood paard. De jongen zegt: "Goeiemorgen, God troost zijn arme ziel." - "Wat zeg je daar, lomperd?" en hij slaat hem met de vilhaak om de oren, zodat hij niet meer uit zijn ogen kan kijken. "Hoe moet ik het dan zeggen?" - "Je moet zeggen: "Daar ligt het aas in de kuil!"

Nu gaat hij weer verder en zegt steeds: "Daar ligt het aas in de kuil, daar ligt het aas in de kuil!"

Nu komt hij een wagen vol mensen langs, en hij zei: "Goeiemorgen, daar ligt het aas in de kuil!" en daar valt de hele wagen om en in een kuil, de knecht kreeg de zweep en sloeg de jongen zo hard, dat hij weer naar zijn moeder wou kruipen. En hij is z'n leven lang nooit meer op reis gegaan.

Inuït, een eskimo in de Sahara

2008-08-23T20:36:00.009+02:00

Inuït zit tussen een bende nomadenstammen midden in de sahara. Is de eskimo in de woestijn een fata morgana of is het de woestijn zelf op het ijsoppervlak? Wat is hier eigenlijk gebeurd en beseft deze eskimo wel dat dit niet zijn thuisland is?

-35°Celcius!! We bevinden ons op de noordpool. Een gore ijskoude wind snijdt door merg en been. Het bemoeilijkt het jagen. Inuït zoekt de juiste wakke plekken in het metersdikke ijs om de vette vis van de dag te vangen. Tijdens het vissen worstelt hij met zijn gedachten. Hij vindt het hier enorm saai. Het eerste halfjaar is het pikdonker en de andere helft klaarlichte dag. Oersaai en er valt echt niets te beleven. Met zijn dikke berenvacht heeft hij het geen enkel moment koud. Wanneer gaat het ijs eens smelten, mijmerde hij. Hij zou zo graag groene natuur willen zien. Dit is zijn wens.

Plots brokkelt een heel groot stuk ijs af van het vasteland en drijft weg diep in zee. Het is bijgevolg winter en hij ziet heel moeilijk. Op het oppervlak waar hij zich bevindt kan hij zich schuilen in een klein ijsgrotje. De zee gaat wild tekeer. Hij is bang. Hij heeft geen flauw benul dat de ijsmassa niet meer zal terugkeren. Dagen en weken gaan voorbij. Hij heeft geluk dat hij nog altijd kan vissen, maar het wordt moeilijker. Het ijs begint te slinken.

Hij slaapt. Op een dag wordt hij wakker. De wolken verdwijnen en hij ziet dat de zon meer en meer schijnt. In de verte ziet hij iets. Het lijkt wel iets bruin. Naarmate hij nadert ziet hij land. Hij denkt dat hij eindelijk is teruggekeerd en dat het ijs is weggesmolten. Hij komt aan land en het eerste dat hij wil doen is zoeken naar een stukje groene natuur. Maar het lijkt wel een teleurstelling. Hij wandelt, en wandelt en wandelt,...

De grond is enorm warm, om niet te zeggen behoorlijk heet. De zon schijnt pal op zijn hoofd. Hij doet zijn eskimokap terug aan. Zijn berenschoenen heeft hij ook terug aan gedaan. Het ging niet om op blote voeten te lopen. Blijkbaar helpt zijn kleren wel goed. Toch raar, vindt hij. Normaal is hij gekleed voor de koude, maar het beschermt ook tegen de hitte. Iets dat hij nooit heeft gekend.

Heel in de verte ziet hij grote bruine dieren al wiegend wandelen. Dat het kamelen zijn, weet hij niet. Hij komt dichterbij. Plots ziet hij mensen. Ze zijn heel bruin in vergelijking met de ijskoude blanke huid van hem. Inuït ziet ook dat ze warm zijn ingeduffeld. Het is een nomadenstam die op weg is naar de grootstad, wel 100 km ver. De nomaden bieden hem hun vriendschap aan. Ze spreken met elkaar. De nomaden vinden dat hij veel gelijkenissen heeft. Ze zijn geboeid om verhalen te horen. Maar hij zegt dat er in zijn land niets te beleven valt. "Koud, saai en meestal donker". Ook de nomaden vertellen hetzelfde:"warm, saai en geen groen te zien".

Een nomaad vraagt aan Inuït of hij in zijn land zou kunnen leven. Want ze hebben toch veel gemeen. Als hij van vis houdt, misschien wel. Maar zou hij wel de koude kunnen trotseren?

sex-somnia

2008-08-18T22:11:00.006+02:00

Ze slaapt nog, knikt niet nee.

Het lijkt een droom en kruipt traag naar haar.

Hij onderdrukt zijn geilheid en is er niet van bewust.

Zij kreunt zachtjes en draait zich snel om.

Lichaam met vingertoppen strelen,en ze wil toch mee…’

s Morgens wakker worden,glimlachen, liefde delen.

Ze hebben elkaar niets gevraagd,

wie heeft wie dan wel geplaagd?

Een match te veel

2008-08-04T20:33:00.004+02:00

Een gejuich en overdonderend lawaai in het stadion. "Voetbal een feest!"

De supporters uit alle rangen en soorten willen hun land steunen, want winnen zullen ze in ieder geval. Wie het zal zijn is de vraag. De weddenschappen zijn volop bezig. Wereldbeker: de sport is nu de baas. Laten we nu vooral plezier maken en deze keer in Engeland.

In de catacomben onder het stadium zijn de zenuwen gespannen. België-Nederland? Maar deze keer niet die uitvoering. Logisch want het gastland mag altijd aftrappen. Spanje een geduchte tegenstander. De Engelsen hebben zoals gewoonlijk slechte vriendschappelijke oefenmatchen achter de rug. Maar goed genoeg om toch nog iets te presteren. Ook niet moeilijk want als organiserend land hoef je niet geplaatst te zijn in de voorrondes.

De hoofdscheidsrechter is van Israël, Shamon Goldshmidt. Hij heeft al vele wedstrijden gefloten en behoort tot de beste. De topspeler bij Spanje is niemand minder dan Xavier Zorion. Bij de Engelsen kan je weinig grote namen noemen. De belangrijkste, uiteraard de doelman Pierce Thompson, omdat hij de ballen moet tegen houden. De official doet teken dat iedereen zich moet opstellen en naar buiten moet komen. De 2 lijnscheidsrechters staan ceremonieel naast de hoodscheidsrechter. De een is van Kroatië en de ander van Algerije. Na de hymne wordt het fluitsignaal gegeven. De supporters gaan uit de bol en de 'Ola' gaat als een lopend vuurtje doorheen het stadium.

Een niet zo aantrekkelijke match volgens de bookmakers. De Engelsen staan onder druk, want hun volk is genadeloos en ze willen dat hun Union Jack wint. Miljoenen mensen staan voor de buis gekluisterd. Wachten op dat ene moment dat het geschreeuw niet te harden is bij een doelpunt, of die ene rode kaart bij de tegenstrever. Opdat de match meer dynamisme zou krijgen of het tij te doen keren in hun voordeel.

Na 80 minuten staat het nog altijd 0-0. Een oersaaie match. De supporters zijn al halfslapend naar de match te kijken. Sommige onder hen willen wel afdruipen, maar durven niet om toch niets gemist te hebben. In de huisgezinnen wordt uit verveling weggezapt. Op de grote markten in Engeland en in Spanje hebben ze reuzegrote schermen geplaatst. Massa's volk zijn bij aanvang van de match toegestroomd. Een folkloristisch verschijnsel en samenhorigheid. Ook andere nationaliteiten bevinden zich tussen de menigte, want als toerist willen ze ook dit spektakel niet missen. En ook de verveling slaat toe bij deze toeschouwers op afstand. Er wordt meer gebabbeld over het komend weer en andere zaken, dan gefocust te zijn op dit slechte spel.

De 99ste minuut: op 11 meters voor het Engelse doel wordt speler Rodriguez geveld door James. Iedereen wakker en de Spaanse supporters en de Spaanse coach doen teken voor een rode kaart en een penalty. James komt er van af met een simpele gele kaart. De spelers worden nerveus. De Israëlische scheidsrechter beslist voor een vrije trap met een muurtje. De Bask Zorion maakt zich klaar. Hij gaat de hoopgevende schop geven. Het muurtje van 6 Engelsen moet verhinderen dat de bal er onderdoor of net boven hun hoofd zoeft. Hij neemt een korte aanloop. Zijn rechtervoet raakt met een kromming scherp het midden van het leder. De bal knalt noch onder of boven, maar richting het muurtje. Slechte trap, maar dan.... Een helse explosie en rook. Delen van ledematen liggen verspreid op het veld, bloed overal, schedelrestjes links en rechts. Een sportcommentator via Skynet Radio meldt geschokt:"dames en heren, wat hier zonet is gebeurd gelooft niemand. Dit is onbegrijpelijk. De bal is ontploft!!

Het is stil in de Mundia-Arena. ... in de verte hoort men sirenes.

De stok die halfstok hing

2008-08-02T22:17:00.016+02:00

In het land Drapperie is er altijd wat te beleven. Koning Rex is een gelukkig man. Er is vrede en iedereen lijkt blij te zijn. Hij heeft een enorme voorliefde voor textiel, in het bijzonder voor vlaggen. Want deze dragen zijn statussymbool van zijn land. Die moeten natuurlijk heel goed bevestigd zijn aan stokken, stevige stokken, van groot tot klein. Ze dienen niet enkel om vlaggen te dragen, maar ook voor andere nuttige doeleinden.

De stok is de draagkracht van alles en het verlengde van de kracht. Een hefboom, een aanraakpunt, een verdedigingsmechanisme. Ze gaan van hand tot hand en als het moet staan ze als een paal boven water. En belangrijker nog, ze bevatten een leven. Niet behekst, maar door een fee, in het ontstaan van het eerste koninkrijk, tot leven gebracht. De lokale bevolking merkt er niets van, enkel de koning. De stokken bestaan uit alle soorten: hout, aluminium, kunstof, steen,... Voor je een vlag mag dragen moet je geselecteerd worden. Generaal Flag waakt hierover. Hij zorgt er voor dat enkel de beste deze privileges mogen dienen. Zeg maar een soort dienstplicht. Bij de selectie dit jaar zijn er veel. één blinkt uit al de rest. Niet omwille van zijn kracht, maar omdat hij slap hangt. Voorover gebogen naar beneden. Hij krijgt al snel de bijnaam 'halfstok'.

Door de proeven slaagt hij niet. Hij belandt zonder pardon bij marktkramer Rommel. Die weet wat hij moet doen. Verkopen om er toch nog iets aan te verdienen. Donderdag is het zover. Mensen stromen toe op het pittoreske marktplein Vaandel. Een dame omringd door verschillende hofdames komt aan zijn kraam. Hoe het komt weet niemand, maar ze had plotseling oog voor die onozele halfstok. Haar adviseur vroeg of het wel verstandig was. Voor zo'n spotprijs kon ze dit blijkbaar nuttig gebruiken.

's Avonds ging ze gaan slapen in haar hemelbed. Halfstok hing ze omhoog aan haar bed en ze bevestigde haar nachtjapon er aan. Later in de nacht viel Halfstok door het gewicht van haar kleed op haar bed tussen haar benen. Plots werd hij stokstijfstil en kon zijn ogen niet geloven. Ze werd lichtjes wakker, greep hem in haar handen en halfstok verdween half onderweg. Prinses Perversa glimlachte, kreunde en sliep nog lang en gelukkig!

Het meisje uit het kleine bokaaltje

2008-07-29T12:34:00.002+02:00

Er was eens een mama en een papa. Ze waren alleen, samen met hun twee.

Mama zei: "zeg papa, wat zou jij willen, een jongen of een meisje?"

"Kies jij", zei papa. We zullen wel zien.

Mama en papa gingen naar bed. Ze deden een klein bokaaltje mee.

Het werd donker en ze sliepen.

De volgende dag werden ze wakker en mama zei: "word wakker, word wakker! Er zit iets in dat bokaaltje." Papa was nog een beetje moe en deed zijn ogen open. "Maar dat lijkt wel een klein eitje in dat bokaaltje!"

Wat moeten papa en mama daar nu mee doen?

"Ik weet het", zei mama. "We zullen naar de kindertovenaar gaan".

"Wat zeg je daar? De kindertovenaar", zei papa met verwondering.

"Ja, papa. Stel niet zoveel vragen", zei mama.

Mama en papa gingen naar de kindertovenaar.

De kindertovenaar had een mooi wit kleed aan en een hoge witte hoed. Zijn grijze baard kwam tot aan zijn smalle lange buik.

Hij zei: "ik ga jullie wens vervullen, maar eerst moet de papa kleine houten stokjes zoeken!!"

Papa kwam even later terug. De kindertovenaar stak de stokjes in het bokaaltje en stak alles in de frigo.

"In de frigo?", zei mama. "Jaja, wacht maar af", fluisterde de kindertovenaar. "Kom maar na zeven dagen eens terug."

Op de zevende dag kwamen mama en papa terug.

"Wel, ik heb goed nieuws voor jullie! Jullie zijn net op tijd". De kindertovenaar deed met zijn toverstaf - hocus, pocus, pats - naar de frigo.

Hij deed de frigo open en wat zagen mama en papa; een heel klein meisje in dat bokaaltje en het lachte.

De kindertovenaar zei: "neem het kleine meisje maar mee en zorg goed voor haar, want ze is van jullie!"

Mama en papa waren dolgelukkig en het meisje die bleef maar glimlachen.

Torro Molinos Dé Aragon

2008-07-23T21:53:00.003+02:00

Hij is de kater der alle katers. The white lion van de huiselijke wildernis. Geboren 6 jaar geleden ergens in de velden in de streek van de Moervaart. Opgevoed in een gezin die het beste met hem voor hadden. Met de bedoeling een stoeipoes op maat en op de schoot.

Niets is minder waard.

Dubbele verdoving was nodig om hem te ontdoen van zijn edele 'knikkers'. Want hij zou niet kunnen ophouden. Ocharme die poesjes, of juist niet! Zoals ik al zei, zij hadden het ook goed voor hem. Hij is de reïncarnatie van de leeuw, met de bedoeling poeslief te zijn. De duiven zullen het geweten hebben. Eén heeft ooit het onderspit moeten delven. Een vrije val uit een boom op een niets vermoedende wandelende pluimvee. Een raket kan zelfs zo goed niet mikken!

Bijten zit in zijn bloed. Streel je hem langer dan welgeteld 23 seconden, dan heb je het aan je arm of je been. In het slechtste geval je gezicht. Maar je moet wel dom zijn om hem een zoentje te geven. Wandelen doet hij gemakkelijk tot 2 km, en dan krijgt hij het op zijn heupen en hangt zijn tong druipend op de grond. Een hondje vergelijkt hij als een soortgenoot, maar hij vergeet dat hij de kaken niet heeft van een Pitt Bull.

Verdoven heeft geen zin, want hij trekt zichzelf al kruipend voort. En hem drogeren met aroma-verdampers lukt enigszins. Dus, laat het beestje genieten. En wees gerust; hij heeft niet één, maar ontelbare levens!!

Voorspel

2008-07-21T15:14:00.000+02:00

Ik 'voorspel' dat iets zal komen,
een drang van extase,
op één enkel moment,
toch fijn voor het spel?

Welkom in mijn fantasie!!

2008-07-19T06:53:00.001+02:00

Deze site is fantasie. Zeg maar kortverhaal, langverhaal, een gedichtje van mezelf of van iemand anders. Een citaat uit een verhaal dat ik leuk vind of een stukje eruit, wat mij intrigeert. Maar niet de bedoeling dat ik er dieper op inga. Daar heb ik mijn andere site om de dingen des levens te interpreteren. Wat ik zelf niet geschreven heb wordt met bron vermeld van waar ik het gevonden heb.

En als mijn fantasie niet werkt, laat dan de jouwe werken!!

Veel leesplezier!